Панаванне Жанчын, Абдулаева Сахиба, читать полную версию книги

Помогите раскрутить наш сайт, поставьте ссылку у себя в соц. сети:

Панаванне Жанчын

— Цяпер разумееш, навошта я тут? — закончыла Лiелаш свой расказ, памаўчала, паглядзела пiльна. — Я даўно за табой назiрала. Запiсы, зробленыя мною ў бальнiцы, унiкальныя. Ты вельмi востра адчуваеш, Шахноза… Я не хацела ўваходзiць з табой у кантакт, але прыйшлося адкрыцца… Я адно кiўнула, бо не ведала, што ёй сказаць. — Мне пара, — вымавiла Лiелаш i знiкла. Наступнага дня, вярнуўшыся з двара, я зайшла ў пакой i непрыемна здзiвiлася. У крэсле сядзела Лiелаш i назiрала, як Джамшыд забаўляецца нейкай рознакаляровай скрыначкай. Убачыўшы мяне, Лiелаш забрала яе ў малога: — Прыбор не зробiць яму шкоды. Я запiсвала некаторыя параметры псiхаполя дзiцяцi. — Мне трэба пакармiць сына, — суха сказала я. — Вядома, вядома… Я зайду пазней… Не пярэчыш? Калi б я магла пярэчыць! З той пары кожны вечар мы праводзiлi разам. Спачатку я баялася, што Джамшыд заўважыць няпрошаную госцю, але пераканалася, што Лiелаш можа стаць нябачнай у любы момант. Неяк яна паспрабавала растлумачыць мне механiзм нябачнасцi, але я нiчога не зразумела. Джамшыд мяне радаваў. Ён прыкметна пасвяжэў, паправiўся, хоць i быў яшчэ вельмi слабы. Лiелаш назiрала за нашым няхiтрым iснаваннем. Я не магла зразумець выраз яе вачэй, калi яна пазiрала на дзiця. Часам здавалася, што яна грэбуе iм, як нейкiм жабянём, стараецца не дакранацца да яго. Аднойчы я спыталася яе пра гэта. Ад адказу яна ўхiлiлася.

Книга закрыта по требованию правообладателя.